time after time

Sevgili Shannon isimli bacımızın bir diğer sevgili Cyndi Lauper'in time after time şarkısını pek güzel kavırlaması ve kendi gül yüzünü youtubelara koyması suretiyle bugün yeniden dinlediğim bu parça beni tee eskilere götürdü; gençlik yıllarıma diyim siz anlayın hatta. Hazır bir önceki bulog yazımda Orkundan, Damlamdan ve Nuricimden bahsetmiş iken, bu sefer de

doğumgünümde beni yalnız bırakmayan cağnım lise arkadaşlarımdan ve en çok da Umuttan bahsediğim dedim. Nostalcik olsun diye.

Geçmişimizden falan ziyade, son yıllarda yanında en çok güldüğüm insanların başında geldiği, ilişkileri ve ilişkilenme

me halleriyle beni benden alan Umudum! Sözüm sana! Seni çok seviyorum ve çok da özledim! Artık bilmem kaçıncı kez dememe gerek yok. Sen ve Orkun "herşeyi biliysiniz" zaten. Enerjini başka yerlere kanalize et "yaprağım" Umudum! opınrileyşınşipler kovalasın işalla seni. Bugün benden bahsetmemişsin demen ne kadar içime oturdu ki, bütün bi yazıyı sana atfettim nerdeyse.

Tabi bunda artık saatin 4 olmasının ve benim yaban

ellerde bulunmamın da etkisi vardır heralde. Cağnım Burakıma, Buseme ve Pelinime o yağmurlu ekim gecesi kafepi tünelde benimle oldukları için, Peliniimmme, Filizime, Ecemime ve daha bir sürü kişiye de mesajlarıyla destek verdikleri için çok çok müteşekkirim. Bir gün müteşekkir olacağımı biliyordum ve gün bugünmüş işte!

Yine bir hazal bulogu yazısı, yine bir sürü teşekkür ve yine eminim tekrar okumaya

dayanamadığım için bir sürü yazım yanlışı..Umarım bundan sonraki yazılarım birilerine

teşekkürle geçmez. Sadece teşekkür etmek için de blog açılmaz ki ama?! Bu arada benim tekrar

okumama dayanamama bakmayınız, siz okuyunuz efenim. Amaan ya da adınızı görürseniz takip ediniz, görmezseniz görünceye kadar ilgilenmeyiniz. Ama gün gelir bir gün size de teşekkür ederim. Bundan eminim.

Gündüzler çuvala girmemişken, yeni yazımı yine gecenin bir körü sularında yazmamın en büyük nedeni, bugün nerdeyse hava kararırken kalkmış olmamın yanında bir şeyler karalama düşüncesinin bu saatlerde kafama dank etmesidir diye düşünmekteyim. Bu yazımın pek manalı olmamasıysa artık yavaştan uykumun gelmesi ve baykuşluktan çıkıp normal bir insan olma yönünde adımlar atıyor olduğumun en büyük kanıtıdır. Bir de blogumda kalıcı olmak istediğimin, bunun günlüğüm gibi geçici bir heves olmadığının bir göstergesi olmaya çalışmasıdır. Anketimde insanları etkilemek için düzenlediğim bir komplo bile olabilir! Ya da Gizemciğimin yorumu oturmuştur içime sadece :D

Bu geceki yazımı da pek sevgili, gönlünü insanlığa ve müziğe vermiş, hızla kilo veren Uygarcığımın faceboka postlaması yoluyla izlediğim Rusyadaki bir evlilik programındaki kavgaya bir yer

lerimle ağzım açık güldüğümü söyleyerek noktalıyorum. Bizim gibi başka yerler de varmış, hatta bizden daha vahim. Yaşasın, yalnız değiliz!